Dok su svi njegovi iz generacije prizavršavali svoje kuće čika Nikodije je kao podstanar idalje išao po kafanama ,ali i u ribolov i to svaki dan.Sećam se kao mali dečkić da je na svom automobilu napravio poseban nosač kao za dva mala kajaka koji su sklopljeni podsećali kao na neku duguljastu bombu,a kad se rasklope to je boi savršen čamac za pecanje.Ma imao je Nikodije kažu udice na koje su se ribe same pecale bez ikakvog mamca kao da su drogirane.Medjutim čika Nikodije je imao i dva velika problema.Prvi problem je taj što mu je bilo najteže da donese ribu od reke do automobila ,a drugi gde skladirati toliku ribu kad je zarzivač pun ribom do vrha,komšije se zadovoljile gratis ribom...

Po nagovoru prvih komšija čika Nikodije odluči da kupi plac da i on ima krova nad glavom.Jedini slobodan plac u tom naselju je bio do njegovog brata koji je za razliku od njega bio pravi domaćin,a ne kao on ribar ,kafanski čovek...što bi narod reko badjavdzija.

Čika Nikodije jednog jutra pobode kolčiće gde će biti kuća ,počeše da kopaju temelj ,podrume...i zališe to betonom.Tako započeta kuća stajala je oko godinu dana,zemlja od temelja nabacana na gomilu urasla u korov...

Iznenada se stvori za njega nerešiv problem.Njegov sin je odrastao i Nikodije je bio u dilemi da li kupiti sinu violinu (iz porodice Stradivari)na aukciji u Beču koja je koštala kao pola njegove kuće ili završiti kuću sa tim parama.

Nikodije se odluči za violinu zato što je po njegovoj proceni verovao u kvalitete svog sina koji čarobno svira.Violina svojim tužnim,blagim tonovima kao da doneseporuku Nikodiju i on sam nastavi radove oko kuće,bez ičije pomoći.Iskopa Nikodije još jedan mali podrum i pronadje u zemlji tri ćupčića zlata i brdo kostiju od varvara,rimljana,i ko već zna čije je tu groblje bilo i iz kog je veka... .... ....nastavak priče posle male pauze.